 |
|
 |
|
|
Column Het verhaal van Max vóór en Max na zijn castratie. De beslissing om een reu te laten castreren is soms erg moeilijk. Max is een Berner Sennen reu en kwam samen met zijn baasjes Aart en Linda bij mij op de puppycursus ( toen ik mijn hondenschool nog runde). Ze wilde graag dat Max ook met de uitlaatservice mee kon. We spraken af dat als Max één jaar oud zou zijn hij mee mocht en tot die tijd door familie zou worden uitgelaten. Een berner sennen wordt erg groot en we moeten voorzichtig zijn met de gewrichten van deze honden in de groei. Max groeide goed en Aart en Linda hadden vaak hun handen vol aan de ondeugende streken van Max. Na een jaar was het eindelijk zover en Max mocht met ons mee. De eerste keer dat Max met ons mee ging was nou niet waar we ons zo op verheugd hadden. Ik ging hem ophalen. "Hoi Max, ga je mee naar het bos?" Ja, dat wilde hij wel maar dat veranderde toen hij de auto zag. Max ging in de remmen en Maurice en ik moesten hem de auto in dragen. In het bos aangekomen mocht hij nog niet los want alle honden moeten aan een nieuwkomer wennen en andersom ook dus aan de lange lijn ging Max mee het bos in. Max liep van de ene achterste naar de andere en maar snuffelen, hij had nergens anders aandacht voor. We konden géén contact met hem krijgen. Hij plaste overal tegenaan en trok ons overal naar toe. Spelen was er niet bij want Max was alleen maar met zijn omgeving bezig en de achterste van de andere honden aan het besnuffelen. Hij was heer en meester en wij konden niets anders doen dan hem kort houden en hopen dat het uur snel voorbij was. We kregen geen aandacht en ook een lekker koekje hielp niet. Hij hield zijn ogen wat dichter waardoor zijn blik wat onvriendelijk stond. De hormonen gierde door zijn lijf. De afspraak bij de dierenarts was snel gemaakt en ongeveer een week na de castratie mocht hij weer mee. Nog wel aangelijnd want het wondje was nog niet helemaal genezen en het duurt altijd een paar weken voordat alle hormonen uit het hondenlijf verdwenen zijn. Spannend want hoe zou het gaan! "Hoi Max ga je mee naar het bos?" Ja dat wilde hij wel. De auto was nog geen succes maar dat zou nog wel wennen. Zijn ogen stonden verder open waardoor zijn blik een stuk vriendelijker was geworden. In het bos liep hij lekker mee en snuffelde nog maar een paar keer aan een achterste van een andere hond. We hadden met Aart en Linda afgesproken dat we dit gedrag direct zouden verbieden en dat werkte goed. Hij had zelfs al wat aandacht voor ons en pakte een koekje aan! Super het kon alleen nog maar beter worden. En dat is ook zo gegaan. We zijn nu dikke vrienden met Max. Als ik binnenkom ligt Max meestal op de bank te snurken. "Hoi Max ga je mee naar het bos?" Hevig kwispelend gaat hij op zijn rug liggen en kietel ik hem even op zijn buik. Dan doe ik de riem om en komt hij van de bank af. Nog even een omhelzing van hem en dan naar buiten. Daar weet hij al dat hij een koekje krijgt als ik de sleutel heb opgeborgen. Als we de hoek van de huizen om komen lopen zoekt hij de auto, want bij de auto is ook Maurice. Hij is dol op Maurice en wil niet eerder de auto in voordat hij hem begroet heeft. Maurice staat in de auto en ik hoef nu nog een héél klein duwtje onder zijn achterste te geven en dan springt hij in de auto en in de bench. Ook Linda en Aart genieten weer van hem. Het is een compleet andere hond geworden waar we met zijn allen heel veel plezier aan beleven. Max je bent een kanjer! Jolanda Wilt u Jolanda's column delen met uw twitter vrienden klik dan op deze "tweet button"Tweet |
|
 |
|
Is het wel of niet verstandig in verband met medische problemen die zich bij bepaalde rassen kunnen voordoen. Een voorbeeld hiervan is incontinentie problemen bij de boxer. De dierenartsen raden castreren van de reu vaak af omdat medisch gezien er geen noodzaak is. Maar we hebben ook met het gedrag van een hond te maken. En dat we vanwege het gedrag van de hond besluiten om hem te laten castreren komt wel veel voor. Hieronder staat een verhaal over het gedrag van Max, vóór en na de castratie.
Na een lekker koekje gaat de deur dicht. In het bos gaat hij direct los en speelt met alle honden. Hij is vrolijk en houdt ons goed in de gaten. Als Maurice wel eens even terug loopt naar de auto gaat Max met hem mee. Hij ruikt niet meer aan andere honden en plast niet meer overal tegen aan. Het is een compleet andere hond geworden in de positieve zin natuurlijk. Als we terug komen bij de auto zeg ik altijd tegen hem dat we weer naar huis gaan naar het baasje en het vrouwtje, anders wil hij de bus niet in. Dit hebben we gemerkt toen ik het een keer vergat te zeggen en hij niet op wilde staan. Wederom een klein hulpje om in de auto te komen en een lekker koekje als beloning. Thuis gekomen sleurde hij me vroeger de bus uit. Maar na goed oefenen gaat ook dit nu super goed. Max loopt de bench uit en nadat hij is gaan zitten maak ik zijn riem vast. Vervolgens krijgt hij het commando "blijf" en stap ik uit de auto. Pas als ik zeg dat hij de auto uit mag springt hij eruit en lopen we rustig naar huis. Ook thuis gaat hij netjes op de mat zitten om zijn riem af te doen en blijft hij zitten tot de kamerdeur open gaat. Behalve als hij een van de baasjes ruikt dan is hij zo blij dat het luisteren naar mij even vergeten wordt maar dat is niet erg.